Dziennik Rowleya: Zapiski chłopca o złotym sercu - Jeff Kinney

DZIENNIK PRZYJACIELA CWANIACZKA


Co prawda Cwaniaczka nigdy dość, bo seria o jego przygodach po prostu znudzić się nie może, ale właśnie nadeszła chwila, kiedy nasz niesforny bohater odchodzi w cień! Jak to, zapytacie? A no tak to, że teraz to Rowley dostaje własną książkę i zostaje głównym bohaterem! Chyba nikt jednak nie ma najmniejszych wątpliwości, że tej najsympatyczniejszej postaci serii się to po prostu należało! I to jeszcze jak. Ale spokojnie, drodzy miłośnicy Grega, Cwaniaczka też Wam tutaj nie zbraknie. Wręcz przeciwnie!


Jeśli jeszcze jakimś cudem go nie znacie to poznajcie Rowleya. Sympatycznego, grubego chłopaka, który przyjaźni się  Gregiem – specjalistą od pakowania się we wszelkiej maści tarapaty, którego nie lubią nawet rodzice Rowleya. Cóż, trudno lubić kogoś, kto wciąga Waszego syna w najróżniejsze kłopoty, prawda? Zostawmy jednak Grega i skupmy się na naszym bohaterze.

Oto pewnego dnia Rowley wpada na pomysł by zacząć pisać swój pierwszy w życiu pamiętnik. Chce opisać w nim swoją codzienność i bliskich. Kiedy jednak Greg dowiaduje się o tym, wścieka się na przyjaciela i chce zabronić mu tego, co uważa za kopiowanie jego pomysłu na dziennik. Szybko jednak zmienia zdanie i postanawia „zatrudnić” Rowleya by pisał jego biografię. W końcu kiedyś zostanie sławnym, a jego przyjaciel będzie mógł zostać jego pierwszym biografem. Tak oto dzieciak, przez rodziców zwany chłopcem o złotym sercu, zmienia swój pamiętnik w opowieść o dziejach Grega, od chwili, kiedy jego (Rowleya) rodzice przenieśli się do miasta, ale jednocześnie sam Rowley bynajmniej nie znika ze stron opowieści!


„Dziennik Rowleya” to jednocześnie ani kopia „Dziennika Cwaniaczka”, ani też nic innego, niż tamto dzieło. Co to właściwie oznacza? Koncepcja całości w obu przypadkach jest właściwie taka sama – oto w ręce czytelników trafia prosta zabawna książeczka w formie pamiętnika, uzupełniona ilustracjami i komiksowymi wstawkami. Obie różnią się jednak stylem – tak pisania, jak i rysowania. Rowley inaczej podchodzi do swojej opowieści, ma też inny charakter, a jego grafiki są prostsze i mniej sterylne (i ciągle zapomina o nosach bohaterów, jak sam zresztą przyznaje).


Tak czy inaczej jednak to wciąż ten sam stary, dobry „Dziennik”, który wprost rewelacyjnie się czyta. Śmieszy, uczy, wciąga i jednocześnie pozostaje bardzo sympatyczną lekturą. To ostatnie zawdzięczamy głównie Rowleyowi właśnie, mojej ulubionej postaci serii, która zawsze potrafiła mnie rozbroić. Dobrze, że w końcu doczekał się własnej powieści, nawet jeśli słowo „własna” należałoby tu wziąć w cudzysłów.


Fanom „Cwaniaczka” polecać nie muszę, sięgną w ciemno – i nie zawiodą się. Jeśli jednak nie znacie jeszcze tej serii, a chcielibyście przeczytać coś zabawnego i niegłupiego (i przeznczonego dla całej rodziny), sięgnijcie koniecznie. „Dziennik Rowleya” to świetna propozycja dla nowych i starych czytelników.


Dziękuję wydawnictwu NaszaKsięgarnia za udostępnienie egzemplarz do recenzji.










Komentarze

  1. Omg. Nie mogę uwierzyć, że to istnieję. Muszę to przeczytać, chociaż kiedy byłam mała i czytałam te książki to Rowleya nie znosiłam.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz