DZIEWCZYNA Z TELEWIZORA
Wiecie, że w grudniu tego roku obchodzimy 35-lecie
powstania „Video Girl Ai”? Manga u nas już trochę zapomniana – właściwie
całkiem sporo – o wznowienie nikt nie dba, a to wciąż jedna z najlepszych serii
romantycznych, jakie trafiły na polski rynek. I jedna z najpiękniej
narysowanych mang w ogóle. Więc wracam do niej, co jakiś czas, odświeżam,
odświeżyłem teraz znów i znów mega mnie to wzięło, ruszyło, urzekło. Znam to
doskonale, a za każdym razem, kiedy czytam, działa na mnie tak samo. I
pokazuje, że takich mang już się niestety nie robi.
Moteuchi Yota to nastolatek jakich wiele. Czyli
chciałby mieć dziewczynę, ba, kocha się w pięknej Moemi, ale nijak nie jest w
stanie wyznać jej swego uczucia. Nic dziwnego, że każdy nazywa go Mateusz
Idiota. I ten nasz Idiota, znaczy Yota, pewnego dnia niemal już zbiera się na
wyznanie, z pomocą kumpla próbując wybadać co Moemi może czuć i… no i okazuje się,
że dziewczyna kocha się, ale w jego kumplu. A Yota, jak to Yota, wbrew własnemu
złamanemu sercu, jeszcze chce ją wspierać w tym uczuciu. I tak załamany
wracając do domu, przypadkiem trafia na wypożyczalnię kaset wideo – Gokuraku –
i chwilę potem wraca już z kasetą, która, jak myśli, zawiera film XXX. Szybko
jednak okazuje się, że dostał coś zupełnie innego, z jego telewizora wychodzi
dziewczyna z kasety, a potem… Potem powinien być raj, nasz bohater miał być
należycie pocieszony, ale że jego odtwarzacz uległ uszkodzeniu, i ta dziewczyna
do pocieszenia wychodzi jakaś taka zmieniona: bardziej męska, humorzasta i w
ogóle. Ale jednak chce się starać wypełnić swoja misję, czyli pomoc w zdobyciu
Moemi, ale wkrótce oboje zaczynają się do siebie zbliżać…
Jako, że „Video Girl Ai” jest tomów piętnaście, na głębsze rozważania w kwestii treści i składowych przyjdzie jeszcze czas. Tu chciałem bardziej skupić się na wspominkach, ale i historii serii. Więc tak, zaczęło się od one-shota z 1989 roku, który w Polsce wydany został w ostatnim tomie serii, jakp dodatek – „Video Girl Haruno”. Ale ten jednostrzałowiec szybko przerodził się w regularną serię, wydawaną od 1989 roku (w tomikach od 1990), do 1992. Może byłoby i dłużej, bo przecież po skończeniu głównej opowieści autor zrobił jeszcze sympatyczny dodatek „Video Girl Len”, ale, jak sam mówił, z różnych przyczyn skończyło się tylko na materiale, który zebrany został w dwa kolejne tomy.
No i w sumie tu docieramy do moich o serii
wspominek. Była końcówka wakacji roku 2002, miałem te naście lat i zaczytywałem
się masą rzeczy. Nadal istniało TM-Semic, nadal wychodził „Produkt”, był „Świat
komiksu”. No i były mangi, wciąż boom na japońską popkulturę, był magazyn
„Kawaii” zajmujący się tematem, był też „MangaMix”, czyli magazyn komiksowy
próbujący zaszczepić na polski grunt pisma popularne w Japonii (włącznie z
głosowaniem na popularność tytułów). No i właśnie tam wtedy zadebiutowała seria
„Video Girl Ai”. W odcinkach pojawił się w „MM” cały pierwszy tom, a ja to
śledziłem regularnie. Ba, w sytuacji, gdy jeden z „MangaMixów” nie dotarł do
mojej mieściny, dorwałem go w małym sklepiku komiksowym w stolicy – budka
niewiele większa od kiosku, w okolicy, która nie wyglądała za ciekawie, a tu
jeszcze samochód zaliczył awarię. Ale dorwałem numer (i parę innych rzeczy, jak
kilka brakujących tomów „Dr. Slumpa”). A potem rzecz zaczęła wychodzić w
tomikach i od razu kupiłem ten pierwszy tomik, choć miałem go w magazynie, w
większym formacie… No tak zakochałem się w tej serii.
Bo było w czym. Jest w czym. Ta opowieść wyładowana jest takimi emocjami, taką zwyczajnością, która jest bliska każdemu z nas, z którą możemy się identyfikować, a przez to jeszcze mocniej odczuwać. Szkolne życie, przyjaźnie, miłości, rozczarowania… Bohater to typowo poczciwy zbok (więc i erotyki jest dużo), chłop do rany przyłóż, który jednak ciągle myśli o jednym. Tu jednak jest genialnie skrojony, nie tak, jak np. w „Dziewczynie do wynajęcia”. Jego da się lubić, mimo tych cech. I jemu naprawdę się kibicuje. Poza tym jego porażki i wpadki bolą i żenują, jak nasze własne. Dorzućcie do tego jeszcze genialną szatę graficzną, bo Masakazu postanowił w tej serii iść w maksymalny realizm i obłędnie mu to wyszło, a dostaniecie shonenowy romans niemal idealny. Z tajemnicą, z emocjami, z klimatem. No magia. A i pamiętajcie, że zanim z telewizorów / kasety wideo wychodziła Sadako, Ai już istniała i też wyskakiwała z urządzenia.
Komentarze
Prześlij komentarz