Czwarty tom „Pomnika cesarzowej Achai”, może i
ździebko krótszy od poprzednika, ale też epicki. Rozpisał się tu Andrzej na
sporo stron, pięć tomów liczących od 688 do 996 (tyle w kolejnej odsłonie
będzie), ale co się dziwić, to pewnie wysoki pomnik był i pisać było o czym. A
o czym Ziemiański pisze w tej części? A no dalej o tym samym, ale dorzuca parę
drobiazgów, jak skoki na spadochronie czy wspinaczka wysokogórska. Przede
wszystkim jednak dorzuca więcej, niż dotychczas humoru. Właściwie co
dramatyczne, co mocne i w ogóle, przełamywane jest humorem. Trochę dziwi aż
taka ilość, pewnie niejednemu będzie to zgrzytać, ale dobrze jest, poziom
utrzymana, a zabawa nadal przyjemna i świetnie to wchodzi.
Po ostatnich odkryciach Polacy szykują się do akcji
szpiegowskiej na innym kontynencie. Chcą odkryć tajemnicę przybyszów zza gór,
którzy mówią po angielsku. Kim są? Jakie są ich cele? I o co w tym wszystkim
chodzi? Przecież nie mogli użyć tej samej technologii, więc jak im się udało?
Poza tym Polacy z misją udać się nie mogą, bo zostaną od razu rozpoznani nawet
w obcym miejscu. Potrzeba kogoś stąd, ale kto sobie z tym poradzi? Jednocześnie
w góry wyrusza misja, która ma pomóc dowiedzieć się więcej o wyprawach
czarowników na drugą stronę gór i zdobyć ich szyfr i informacje. Co jednak
odkryją wspinacze?
Tymczasem Rand musi w końcu coś wymyślić, by
odbudować swoją pozycję na dworze. Jedyną nadzieją jest zlecenie zamachu na
samego siebie, by wrobić w to siły specjalne, ale jak ktoś taki, jak on, tchórz
i człowiek niezdolny do osobistego działania, może sobie poradzić w takiej sytuacji?
Co więcej, nie wie jeszcze, co szykuje dla niego los…
Gdy wydarzenia łączą się i splatają, a
nieoczekiwane sojusze zawiązują, akcja nabiera tempa, a pytań przybywa, choć
zdawało się, że niemal wszystko już wiadomo. Co spotkało człowieka, który
twierdzi, że wrócił z piekła? O co chodzi z dziwną machiną latającą, która w
ogóle nie powinna istnieć? I do czego wszystko to doprowadzi?
Leci ta seria do przodu, oj leci. Jednocześnie
wciąż to historia, gdzie więcej jest gadania, wyjaśniania, tłumaczenia – a to
wszystkich tych wojskowych procedur, to znów tego, co i jak trzeba zrobić –
czasem zbędnie, czasem z powtarzaniem tego, co już znamy (dywagacje nad tym,
jak tu komu zasalutować, kiedy występuje albo konflikt stanowiska, albo
sytuacji, mógł sobie oszczędzić), ale na szczęście serwuje nam to w stylu,
który wchodzi szybko i przyjemnie. na tym etapie nie ma się co prawda rozwodzić
nad opowieścią, wszystko co było w temacie do powiedzenia, zostało już
powiedziana, a teraz historia toczy się rozpędem dalej, zmierzając ku wielkiemu
finałowi.
Ale co można dodać to choćby fakt, że też i nieco
za dużo wcisnął w to wszystko Ziemiański postaci. Czy wynika z tego chaos? Nie z
samych bohaterów, ale faktu, że większość z nich jest taka sama więc w zasadzie
w pewnym momencie zaczynają nam się mylić – wybijają się tylko te charakterne,
a i to te, z którymi obcowaliśmy najdłużej, reszta jest, ale jakby nie było. No
ale to literatura rozrywkowa, większość tak ma, nie kreacjami rzecz stoi, a
akcją, sekretami i dobrą zabawą no i te są. Dobrze wchodzą, jest parę nowych
atrakcji, jak ta wspinaczka, która fajnie wypada, nie powiem i… I tyle
wystarcza.
Komentarze
Prześlij komentarz